Archiwa kategorii: budownictwo drewniane, skanseny

budownictwo drewniane, skanseny

32 piękne miejsca w Polsce w 17 kalendarzach na rok 2017

Mniej więcej co roku o tej porze przygotowujemy dla Fanów atrakcji turystycznych w Polsce nasze kalendarze do samodzielnego wydruku lub do wykorzystania jako np. tło na pulpitach komputerów. Na naszych stronach na Facebooku i Google Plus opublikowaliśmy już 16 kalendarzy z 16 różnych miejsc w Polsce. Poniżej prezentujemy je korzystając z odnośników do Google Plus – po kliknięciu na obrazek wyświetlony zostanie kalendarz w oryginalnych rozmiarach (A4). Natomiast pod słowem „mapa” obok nazwy miejscowości wstawiliśmy linki do lokalizacji tych miejsc, skąd też można dalej przejść do stron z większą ilością fotografii.

1. Grzęda Mirowsko-Bobolicka – mapa
powiększ

2. Olsztyn (śląskie) – mapa
powiększ

3. Inowłódz – mapa
powiększ

4. Jabłeczna – mapa
powiększ

5. Janowiec – mapa
powiększ

6. Kazimierz Dolny – mapa
powiększ

7. Kłóbka – mapa
powiększ

8. Lublin – skansen – mapa
powiększ

9. Lublin – mapa
powiększ

10. Opinogóra Górna – mapa
powiększ

11. Smoleń – mapa
powiększ

12. Zaborek – mapa
powiększ

13. Złoty Potok – mapa
powiększ

14. Sulejów – mapa
powiększ

15. Warszawa – Łazienki Królewskie – mapa
powiększ

16. Świdnica – mapa
powiększ

Dzisiaj opublikowaliśmy 17 wersję w rozdzielczości 4K/UHD z 16 pałacami/dworami:
17. Pałace/dwory
powiększ

W tej wersji, dla tych, którzy mogą mieć wątpliwości co to za miejsce poniżej wykaz kolejno wierszami od lewej do prawej:

1/1 Antonin – mapa

1/2 Starawieś – mapa

1/3 Krobielowice – mapa

1/4 Balice – mapa

2/1 Radzyń Podlaski – mapa

2/2 Janowice – mapa

2/3 Koszuty – mapa

2/4 Nieborów – mapa

3/1 Miłosław – mapa

3/2 Brynek – mapa

3/3 Kozłówka – mapa

3/4 Wojanów – mapa

4/1 Kielce – mapa

4/2 Moszna – mapa

4/3 Patrykozy – mapa

4/4 Opinogóra Górna – mapa

Jeśli w świątecznej „gorączce” zapomnieliście o kalendarzu na kolejny rok, to zachęcamy do przejrzenia naszych propozycji w tym zakresie i wybrania takiego, który szczególnie Państwu odpowiada.

Zachęcamy do zaplanowania swoich wakacji czy też wyjazdów weekendowych w jakimś ciekawym i pięknym miejscu w Polsce posiłkując się przedstawionymi powyżej propozycjami lub na podstawie udostępnianych przez nas zasobów.

I jeszcze małe uzupełnienie na prośbę jednego z użytkowników – Fanów Malborka:

18. Malbork – mapa
powiększ

Szachulcowy skarb Dolnego Śląska – Kościół Pokoju w Świdnicy

Kościół Pokoju w Świdnicy to w kolejności trzeci kościół, na którego budowę zezwolił cesarz Ferdynand III w dziedzicznych księstwach Habsburgów na Śląsku, na mocy porozumień traktatu westfalskiego, zawartego w 1648 i kończącego wojnę trzydziestoletnią.

Kościół Pokoju w Świdnicy
Kościół Pokoju w Świdnicy

Jak możemy przeczytać w Wikipedii: „budowa była ograniczona wieloma warunkami:
– kościół musiał być lokowany poza murami miasta, oddalony od nich – na odległość strzału armatniego,
– nie mógł mieć dzwonnicy,
– nie mógł posiadać szkoły parafialnej,
– nie mógł mieć bryły przypominającej kościół,
– musiał być zbudowany z materiałów nietrwałych (drewna, słomy, piasku, gliny),
– okres budowy nie mógł przekroczyć 1 roku.

Kamień węgielny pod budowę kościoła w Świdnicy położono 23 sierpnia 1656 roku. Autorem projektu był wrocławski mistrz budowlany Albrecht von Saebisch. Kościół zbudował świdnicki cieśla Andreas Kaemper.
Pierwsze nabożeństwo w nowym świdnickim kościele odprawiono 24 czerwca 1657 roku.„.

Kościół Pokoju w Świdnicy
Kościół Pokoju w Świdnicy

Pomimo tak istotnych ograniczeń powstały budowle, które pomimo użytych materiałów przetrwały stulecia (w Jaworze i Świdnicy) i jednocześnie pozwalały wszystkim pokoleniom zachwycać się kunsztem mistrzów ciesielskich, artystów malarzy, rzeźbiarzy oraz organmistrzów.

Kościół Pokoju w Świdnicy
Kościół Pokoju w Świdnicy

Jak można przeczytać w artykule „Kościół Pokoju naszą perłą na liście Unesco” – „Kościół wybu­do­wał Andreas Kaemper, świd­nicki cie­śla, zaś auto­rem pro­jektu był wro­cław­ski archi­tekt Albrecht von Saebisch. … Podziwiając wnę­trze świą­tyni nie można pomi­nąć cen­nych pod wzglę­dem arty­stycz­nym ele­men­tów. Należą do nich m. in. Ołtarz z 1752 roku, dzieło mistrza cie­siel­skiego Grunwaldu i Gottfrieda Augusta Hoffinana, ozdo­bione malo­wi­dłami świd­nic­kiego mala­rza Johanna Caspara Kolewe. Ambona, wspa­niałe dzieło wspo­mnia­nego już Gottfrieda Augusta Hoffinana z 1728 roku, zdo­biona jest wspa­nia­łymi relie­fami i rzeź­bio­nymi per­so­ni­fi­ka­cjami Wiary, Nadziei i Miłości. W zwień­cze­niu dostrzec można postać anioła oznaj­mia­ją­cego nadej­ście Sądu Ostatecznego. Uwagę przy­ciąga także jeden z pięk­niej­szych pro­spek­tów orga­no­wych na Dolnym Śląsku, zbu­do­wany w latach 1666–69 przez firmę Gottfrieda Klose z Brzegu.”

Kościół Pokoju w Świdnicy
Kościół Pokoju w Świdnicy

Poniżej na zdjęciu ambona wykonana przez  Gottfrieda Augusta Hoffinana:

Kościół Pokoju w Świdnicy
Kościół Pokoju w Świdnicy

Na poniższych zdjęciach pokazane zostały prze­piękne malo­wi­dła stro­powe ukoń­czone w 1696 roku, któ­rych auto­rami są dwaj świd­niccy mala­rze Chrystian Kolitschky oraz Chrystian Sussenbach.

W którą by się stronę nie spojrzało to wzrok przykuwają m.in:
„- empory na całej długości pokryte 78 tekstami wersetów biblijnych i 47 scenami alegorycznymi,
– obrazy malowane na deskach ilustrujące sens znajdujących się obok cytatów biblijnych,
– balustrady empor bogato zdobione rzeźbami i malowidłami
.”

Kościół Pokoju w Świdnicy
Kościół Pokoju w Świdnicy

Tak więc na w miarę dokładne obejrzenie tego obiektu, od 2001 roku wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO, trzeba przeznaczyć sporo czasu.

Kościół Pokoju w Świdnicy
Kościół Pokoju w Świdnicy

W zasadzie nie powinny nas też dziwić tego rodzaju próby „Chciał sprzedać kawałek Kościoła Pokoju„, bo nawet zużyte drewno z gontowego dachu dla niektórych może stanowić pokusę zrobienia szybkiego interesu dzięki szeroko znanej na świecie zabytkowej budowli ze Świdnicy. Ale odpowiednie służby wykazały się czujnością, bo jak napisano „oferowanie do sprzedaży czegokolwiek, co miałoby pochodzić z Kościoła Pokoju, jest niedopuszczalne„.

Kościół Pokoju w Świdnicy
Kościół Pokoju w Świdnicy

Na zdjęciu poniżej – loża rodziny Hochberg. Zbudowana została w roku 1698, w dowód wdzięcz­no­ści dla hra­biego Johanna Heinricha von Hochberg, fun­da­tora drewna, potrzeb­nego do budowy świą­tyni.

Kościół Pokoju w Świdnicy
Kościół Pokoju w Świdnicy

Zachęcamy do zapoznania się z historią budowli na stronie „Kościół Pokoju | PL > Historia„, z której warto przytoczyć końcowy fragment: „To fenomen, że mimo nietrwałych materiałów budynek stoi ponad 350 lat zadziwiając wytrzymałością konstrukcji. Renowację kościoła wsparli m.in.: Niemieckie Centrum Rzemiosła i Ochrony Zabytków w Fuldzie, Federalne Ministerstwo Badań i Technologii w Bonn, Federalna Fundacja Ochrony Środowiska w Osnabrück, Fundacja Współpracy Polsko-Niemieckiej, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, EEA Grants i Norway Grants.”

Tak cenny obiekt musi być systematycznie konserwowany, więc cieszymy się, że na te prace znajdują się odpowiednie środki -„W ciągu dwóch najbliższych lat zostaną wykonane w Kościele Pokoju i na placu Pokoju prace za 14 milionów złotych. Konserwacją będą objęte duże organy w kościele wraz z emporą organową. Ten potężny romantyczny instrument wyposażony w zespół 60 głosów od ponad dziesięciu lat ze względu na stan techniczny nie jest używany. Dzięki dotacji będzie można przywrócić pierwotne, bardzo wysoko oceniane w przeszłości, walory muzyczne Kościoła Pokoju, a także wzbogacić ofertę muzyczną organizowanego corocznie Festiwalu Bachowskiego.”.

My w Świdnicy byliśmy dwukrotnie – w roku 2005 i 2010, ale czytając powyższe bardzo byśmy chcieli wrócić tu ponownie, aby np. posłuchać przywróconych do życia organów.

Zapraszamy także na nasz krótki film ze Świdnicy:

Informacje o możliwościach zwiedzania dostępne są tutaj.

Od gliny, piasku, drewna i słomy do wpisu na Listę UNESCO – Kościół Pokoju w Jaworze

Dzisiaj zapraszamy i zachęcamy do odwiedzin miejsca, które ze względu na duże znaczenie dla kultury i dziedzictwa ludzkości wpisano w 2001 roku na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO. My byliśmy jak dotąd w Kościele Pokoju w Jaworze dwukrotnie w roku 2006 i w 2011. I na pewno chcielibyśmy tam wrócić ponownie, mając na uwadze, że aktualnie trwa tam remont polichromii stropowych.

Kościół Pokoju w Jaworze'2006
Kościół Pokoju w Jaworze’2006

Krótką historię zacytujemy z Wikipedii: „Kościół Pokoju w Jaworze (niem. Friedenskirche) – drewniany kościół ewangelicki o konstrukcji szachulcowej, usytuowany w mieście Jawor, jest zabytkowym budynkiem sakralnym wybudowanym na mocy porozumień pokoju westfalskiego zawartego w 1648 i kończącego wojnę trzydziestoletnią. Został wybudowany w latach 1654–1655 według projektu Albrechta von Säbischa z zastosowaniem konstrukcji ryglowej. Budowla powstała z materiałów nietrwałych: drewna, słomy i gliny. Na uwagę zasługuje barokowe wyposażenie wnętrza: ołtarz, ambona i chrzcielnica. Po stronie północnej i południowej wzniesiono po cztery kondygnacje empor, których parapety zdobią obrazy ilustrujące Stary i Nowy Testamentoraz pejzaże z zamkami i tarcze heraldyczne. Wszystkie elementy konstrukcyjne pokrywają polichromie o motywach fantazyjnie zwiniętych wici roślinnych. Ten obiekt wyróżnia się na tle historii sztuki europejskiej II połowy XVII w. ze względu na swą unikatowość i wysokie walory artystyczne. Jest jednym z trzech tzw. Kościołów Pokoju wybudowanych po wojnie trzydziestoletniej i jednym z dwóch zachowanych do dziś (drugi w Świdnicy).„.

Kościół Pokoju w Jaworze'2006
Kościół Pokoju w Jaworze’2006

Dla lepszego wyobrażenia sobie jak powstawał kościół zachęcamy do obejrzenia filmu „Prezentacja historyczno – multimedialna Kościoła Pokoju w Jaworze” – „Prezentacja przedstawiająca dzieje ewangelickiego Kościoła Pokoju w Jaworze. Projekt wykonany został jako praca dyplomowa na Wydziale Artystycznym Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi w roku akademickim 2010/2011 — pod kierunkiem dr Ewy Potockiej.„:

My zamieścimy w tym wpisie tylko niektóre zdjęcia z naszych pobytów  Jaworze, aby w dużym skrócie pokazać to co nas za każdym razem w tym obiekcie zachwyciło. Poniżej widok ogólny wnętrza.

Kościół Pokoju w Jaworze'2006
Kościół Pokoju w Jaworze’2006

I w zbliżeniach – nasza minigaleria:

Zachęcamy do skorzystania z dodatkowych źródeł wiedzy o Kościele Pokoju w Jaworze – szczególnie z artykułu „KOŚCIÓŁ POKOJU W JAWORZE – NIEGODNY DOMU BOŻEGO„, a także do obejrzenia panoramy na stronie: http://zieba.wroclaw.pl/jawor/jawor.html .

Poniżej także nasz film z roku 2011:

Od ruiny do perły Kujaw – Dwór Orpiszewskich w Kłóbce

Kiedy w zeszłym roku przeczytaliśmy o zakończeniu remontu i późniejszym otwarciu Dworu Orpiszewskich w Kłóbce, który jeszcze kilka lat wcześniej był w ruinie – patrz artykuł „Uratujemy Dwór w Kłóbce” – to postanowiliśmy, że przy pierwszej nadarzającej się okazji musimy to miejsce odwiedzić.

Kłóbka'2016
Kłóbka’2016

Warto wiedzieć, że Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku zakupiło ze środków Województwa Kujawsko-Pomorskiego zespół dworsko-parkowy w Kłóbce po dwóch latach starań w 2010 roku. Jak czytamy w artykule „WŁOCŁAWSKIE MUZEUM KUPIŁO DWÓR W KŁÓBCE„: „Tym samym rozpoczął się proces tworzenia Muzeum Wsi Kujawskiej w Kłóbce. Koncepcja muzeum opiera się na wykorzystaniu istniejącego, niezwykle malowniczego położenia wsi określanej w literaturze XIX w mianem „Perły Kujaw”. Głównymi elementami spójnego układu przestrzennego będą istniejący, neogotycki kościół z l. 80 XIX w., dawna wieś, czyli Kujawsko-Dobrzynski Park Etnograficzny (otwarty w 1993 r.) oraz zespół dworsko-parkowy (ukształtowany w l. 1830-1884).

Przejęcie zespołu dworsko-parkowego było jedyną możliwością powiększenia terenu skansenu, który obejmował powierzchnię tylko 5 ha. W wyniku zakupu przylegających gruntów muzeum dysponuje obecnie terenem o powierzchni 13 ha, który zamyka się w granicach wytyczonych przez istniejący układ dróg lokalnych i las. Dodatkowo teren ten przecina głęboka dolina rzeki Lubienki z malowniczym zbiornikiem wodnym o pow. 0,5 ha.„.

Kłóbka'2016
Kłóbka’2016

Położenie całego parku etnograficznego najlepiej widać na mapach Google:

Z artykułu „Dwór Orpiszewskich w Kłóbce wspaniały, jak za dawnych lat” warto zacytować krótki fragment: „Położony w otoczeniu zabytkowego parku krajobrazowego dwór w Kłóbce był co najmniej trzecią rezydencją ulokowaną w tym miejscu i został wzniesiony ok. 1850 r. przez Lucjana Orpiszewskiego. W latach 1882-1884 z inicjatywy i środków Marii z Wodzińskich Orpiszewskiej do parterowego dworu zostało dobudowane poprzecznie skrzydło o cechach pałacowych.
W Polsce powojennej dwór miał różnych mieszkańców i właścicieli. Całkowicie opuszczony od 1988 roku ulegał dewastacji, aż popadł w ruinę. W 2010 r. włocławskie muzeum rozpoczęło proces rozbudowy parku etnograficznego w Kłóbce zakupując z środków województwa kujawsko-pomorskiego zespół dworsko-parkowy o pow. 7,5 ha. W 2012 r. przystąpiono do odbudowy dworu. Odtwarzając pierwotną formę dworu przywrócono krajobrazowi kulturowemu jego utracony element.„.

Kłóbka'2016
Kłóbka’2016

Nic dziwnego, że na otwarciu dworu były tłumy – zachęcamy do lektury relacji na stronie: „Tłumy gości na otwarciu dworu Orpiszewskich w Kłóbce – zdjęcia i wideo„. Z tej strony zacytujemy jeszcze fragment: „Remont obiektu był ogromnym wyzwaniem dla muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej, które dzięki tej inwestycji wzbogaciło swoją ofertę o obszar kultury ziemiańskiej, co stanowi doskonałe uzupełnienie parku etnograficznego w Kłóbce. Funkcje i wyposażenie poszczególnych pomieszczeń odtworzono zgodnie z przekazami historycznymi w tym informacjami od ostatnich przed wojną właścicieli dworu.„.

Kilka zdjęć z wnętrz dworu pokazujemy poniżej:

Zachęcamy do spaceru po całym parku etnograficznym – poniżej kilka zdjęć innych obiektów w Kłóbce:

Historię Kłóbki znajdziemy w Wikipedii.

My w Kłóbce byliśmy w maju, ale równie pięknie miejsce to będzie wyglądać w okresie polskiej złotej jesieni. Zachęcamy więc do zaplanowania wycieczki do Kłóbki, zapraszając równocześnie do obejrzenia naszego krótkiego filmu z tego miejsca:

Cała nasza relacja fotograficzna dostępna jest na stronie:
http://tripsoverpoland.pl/index.php?s=2016-7.php .

Zatrzymany w czasie krajobraz polskiej wsi – Uroczysko Zaborek

Dzisiaj pokażemy i napiszemy parę słów o miejscu, w którym jakby zatrzymał się czas, a krajobraz zachwyca formą i kolorem.

Uroczysko Zaborek
Uroczysko Zaborek

Tym miejscem jest położone na obrzeżu Janowa Podlaskiego Uroczysko Zaborek.

Zajrzeliśmy tu tylko na chwilkę, choć to chwilka rozciągnęła się do ponad godziny i w sumie żałujemy, że nie mogliśmy tu spędzić dużo więcej czasu.

Uroczysko to jakby zaadaptowana na cele wypoczynkowe część wsi, w której w bardzo przemyślany sposób połączono współczesne wymogi w zakresie zakwaterowania turystów i walory krajobrazowe siedlisk wiejskich rozrzuconych wśród pól, łąk i lasów.

Uroczysko Zaborek
Uroczysko Zaborek

Spacerując po rozległym terenie chłonęliśmy te niezwykłe dla mieszczuchów widoki, które były szczególnie piękne gdyż poranna słoneczna pogoda po wieczornej burzy i ulewie z poprzedniego dnia dodawała niesamowitych kolorów wszystkim zakątkom.

Uroczysko Zaborek - Bielony Dworek z 1844
Uroczysko Zaborek – Bielony Dworek z 1844

Mapę tego miejsca i szczegółowy opis wszystkich obiektów znajdziecie na stronie uroczyska. My pokażemy je tak jak je zobaczyliśmy porankiem nie tak dawno temu.

Uroczysko Zaborek
Uroczysko Zaborek

Na terenie uroczyska znajdziemy takie budowle jak: Stara Plebania z 1880 roku, Bielony Dworek z 1844,  XIX-wieczny zdesakralizowany Kościółek,  chata szlachty zaściankowej z 1862, Wiatrak „Koźlak”. A Leśniczówka – jest jednym z trzech (obok Starego Spichlerza i Wozowni) oryginalnych budynków znajdujących się na terenie posiadłości przed założeniem pensjonatu.

Uroczysko Zaborek - Leśniczówka
Uroczysko Zaborek – Leśniczówka

Bardzo nam się podobało rozplanowanie położenia poszczególnych budynków w odległości przynajmniej kilkudziesięciu, a częściej kilkuset metrów od innych obiektów. Stawarza to bardzo dobre warunki do niezależnego organizowania wypoczynku lub różnorodnych imprez, które nie zakłócają się wzajemnie.

Uroczysko Zaborek - Stara Plebania
Uroczysko Zaborek – Stara Plebania

Ze starej plebanii dochodzimy do większego zbiornika wodnego ze „stylowym” drewnianym molo:

Uroczysko Zaborek - molo
Uroczysko Zaborek – molo

Zbiornik wodny jest pięknie wtopiony w otoczenie, jednak nam zabrakło trochę szerszego dostępu do wody.

Uroczysko Zaborek - zbiornik wodny
Uroczysko Zaborek – zbiornik wodny

Po drugie stronie Starej Plebanii znajduje się budynek drewnianego kościółka.

Uroczysko Zaborek
Uroczysko Zaborek

A tuż obok uroczy ogród.

Uroczysko Zaborek - ogród
Uroczysko Zaborek – ogród

Z kolei w pobliżu Bielonego Dworku znajduje się chata szlachty zaściankowej z 1862.

Uroczysko Zaborek - chata szlachty zaściankowej z 1862
Uroczysko Zaborek – chata szlachty zaściankowej z 1862

Najlepiej nastrój i charakter tego miejsca oddaje jednak nasz krótki film:

Zachęcamy też do lektury artykułu: „Postawili na turystykę i – nie zawiedli się„. Polecamy szczegółowy opis obiektów Zaborka, którego autorką jest Halina Landecka, dostępny w pliku pdf tutaj.

Spacerem po niektórych zakątkach Lublina

W Lublinie byliśmy przejazdem już kilkakrotnie (zdjęcia dostępne są na tej i na tej stronie). Tym razem mniejszą uwagę zwróciliśmy na okolice staromiejskie, a większą na ciekawie położone tereny bardziej rekreacyjne.

Jako pierwsze odwiedziliśmy Muzeum Wsi Lubelskiej.

Muzeum Wsi Lubelskiej
Muzeum Wsi Lubelskiej

Wczesna pora naszych odwiedzin i nieco zachmurzone niebo to rzadka okazja aby to miejsce zwiedzać prawie samotnie.

Muzeum Wsi Lubelskiej
Muzeum Wsi Lubelskiej

Taki krajobraz w środku dużego miasta to ogromna rzadkość, więc nie dziwi fakt, że miejsce to przyciąga turystów nie tylko z Lublina.

Muzeum Wsi Lubelskiej
Muzeum Wsi Lubelskiej

Kwitnące jabłonie podkreślały urodę drewnianych zabytków.

Dwór z Żyrzyna
Dwór z Żyrzyna

Podobnie kolorowe kwiaty wzbogacały otoczenie dworu z Żyrzyna.

Dwór z Żyrzyna
Dwór z Żyrzyna

Ciekawym zabytkiem jest też greckokatolicki zespół sakralny z cerkwią z Tarnoszyna.

Greckokatolicki zespół sakralny z cerkwią z Tarnoszyna
Greckokatolicki zespół sakralny z cerkwią z Tarnoszyna

W skansenie można spotkać zwierzęta gospodarskie, co szczególnie dla milusińskich będzie dużą atrakcją podczas spaceru wśród wiejskich zabudowań.

Muzeum Wsi Lubelskiej
Muzeum Wsi Lubelskiej

Już wiemy, że musimy do skansenu przyjechać ponownie, bo z braku czasu niektóre jego rejony w ogóle pominęliśmy, a inne będą dopiero zagospodarowywane, więc obiektów do obejrzenia będzie jeszcze więcej.

Drugim zielonym obszarem był położony niedaleko skansenu ogród botaniczny.

Ogród Botaniczny UMCS
Ogród Botaniczny UMCS

Warto zapoznać się z historią tego miejsca dostępną tutaj. Z tego opisu zacytujemy fragment związany z kolejnym uratowanym zabytkiem: „Istniejący na terenie Ogrodu zrekonstruowany szlachecki dworek należał w drugiej połowie XVIII wieku do Jana Nepomucena Kościuszki, stryja Tadeusza, który niejednokrotnie tu gościł. Pierwszy raz przyszły Naczelnik „Insurekcji z 1794 roku” przybył tu w połowie 1774 roku po powrocie z Paryża, gdzie odbył studia w Akademii Malarstwa i Rzeźby. Jego specjalnością były fortyfikacje, stąd sztukę doboru roślin posiadał i wykazał ją m.in. w parku w Sosnowicy 60 kilometrów od Lublina, modelując klomby i nasadzenia w dobrach wojewody Józefa Sosnowskiego. Gościł tam często, dając jego córkom lekcje z malarstwa, rzeźby, historii i języka francuskiego. Przeżył tu także swoją pierwszą miłość do jednej z córek Sosnowskiego – Ludwiki, która z wzajemnością trwała do końca ich życia. Na Sławinku przypisuje się Mu założenia parkowe w postaci nasadzeń lip i sadu przy dworku stryja oraz kompozycje alei lipowej od rzeki Czechówki do dworu. Z drugim okresem pobytu Kościuszki na Sławinku, w roku 1790, łączone jest usypanie w pobliżu dworu wielkiego czworoboku obwałowań ziemnych zwanych do końca XIX w. „szańcami kościuszkowskimi”. Stojąc „hufcem” u stryja, przygotowywał się wówczas do obrony przed wojskami austriackimi. Dzisiaj mieszczą się tam kompozycje roślin ozdobnych zwane „Pałacówką”.

Dworek Kościuszki
Dworek Kościuszki

Zbiorniki wodne to magnes dla mieszkańców miast szczególnie w ciepłe dni.

Ogród botaniczny UMCS
Ogród botaniczny UMCS

Rozległy i urozmaicony pagórkami obszar sprawia, że spacer po ogrodzie nie jest monotonny, a miejscami wymaga nawet sporej ostrożności przy stąpaniu po stromych ścieżkach.

Ogród Botaniczny UMCS
Ogród Botaniczny UMCS

Zachęcamy do odwiedzin tych pięknych miejsc szczególnie teraz gdy z wielu miejsc widać kolorowe wycieczkowe zachęty.

Poniżej także kilka znanych miejsc z centralnej części Lublina, a na początek zdjęcie Wieży Trynitarskiej, z której wykonane zostały kolejne ujęcia.

Wieża Trynitarska
Wieża Trynitarska
Widoki z Wieży Trynitarskiej
Widoki z Wieży Trynitarskiej
Widoki z Wieży Trynitarskiej
Widoki z Wieży Trynitarskiej
Widoki z Wieży Trynitarskiej
Widoki z Wieży Trynitarskiej
Widoki z Wieży Trynitarskiej
Widoki z Wieży Trynitarskiej
Widoki z Wieży Trynitarskiej
Widoki z Wieży Trynitarskiej

To co z góry wygląda zachęcająco miejscami przy bliższym zetknięciu pokazuje jeszcze ogrom pracy konserwatorskiej do wykonania na lubelskiej starówce. Kontrasty miejscami są bardzo duże.

Lubelska starówka
Lubelska starówka

Zamek został odnowiony i aktualnie prezentuje się bardzo dobrze.

Zamek w Lublinie
Zamek w Lublinie
Zamek w Lublinie
Zamek w Lublinie
Zamek w Lublinie
Zamek w Lublinie

I na koniec widok Placu Zamkowego o ciekawej historii.

Plac Zamkowy w Lublinie
Plac Zamkowy w Lublinie

Więcej zdjęć z Lublina można obejrzeć na naszej albumowej stronie:
http://tripsoverpoland.pl/index.php?s=2016-2.php .

Zapraszamy także na nasz film z Lublina:

Skomplikowane obliczenia dla daty święta, zawiłe losy zabytków sakralnych, piękno drewnianej architektury

Wielkanoc zgodnie z opisem z Wikipedii nazywana jest bardzo różnie:
Wielkanoc, Niedziela Wielkanocna, także: Wielka Niedziela, Zmartwychwstanie Pańskie, w prawosławiu: Pascha, mazow. Wielki Dzień[1] – najstarsze i najważniejsze święto chrześcijańskie upamiętniające zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, obchodzone przez Kościoły chrześcijańskie wyznające Nicejskie Credo (325 r.).”.

Do samej nazwy dochodzi jeszcze skomplikowany system obliczania daty tego święta – tego opisu nie będziemy już cytować odsyłając zainteresowanych do powyższej strony w Wikipedii. W tym roku w Kościele rzymskokatolickim święto to wypadło 5 kwietnia, a w Kościele prawosławnym obchodzone będzie 12 kwietnia.

Kościół św. Michała Archanioła w Binarowej
Kościół św. Michała Archanioła w Binarowej

Jest więc teraz bardzo dobry moment aby pokazać kilka drewnianych cerkwi i kościołów będących wspaniałymi zabytkami, choć mającymi często także skomplikowaną historię.

Cerkiew Opieki Matki Bożej w Bielance
Cerkiew Opieki Matki Bożej w Bielance

Cerkiew Opieki Matki Bożej w Bielance zgodnie z opisem z Wikipedii: „Pierwsza cerkiew w Bielance został zbudowana w 1650. Zachowana do dziś świątynia jest jednak o 103 lata młodsza i znajduje się w innym miejscu, niż wcześniejszy obiekt. W 1947, w czasie wysiedleń ludności łemkowskiej z Bielanki w ramachAkcji „Wisła”, cerkiew została podpalona, jednak zniszczeniu uległ tylko dach. Po 1947 obiekt przejął Kościół łaciński. Budynek został odremontowany i przykryty dachem kalenicowym. W drugiej połowie lat 50. dawni mieszkańcy Bielanki zaczęli wracać do wsi i cerkiew stała się świątynią parafii prawosławnej, jednak katolicy obrządku łacińskiego zachowali prawo jej współużytkowania. Po 1989 legalnie działać zaczął również Kościół greckokatolicki i również jego parafia otrzymała możliwość korzystania z obiektu.

Na mocy ustawy cerkiew w Bielance, jako jedyna z cerkwi w południowej Polsce, o jakie spór toczyły Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny i Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-ukraińskiego, przeszła na własność tego drugiego, za odszkodowaniem dla prawosławnych. Obecnie w cerkwi odprawiane są nabożeństwa rzymskokatolickie i greckokatolickie. Świątynia służyła również miejscowej parafii prawosławnej do czasu zbudowania przez prawosławnych własnej cerkwi(wrzesień 2014).”

Kościół św. Michała Archanioła w Binarowej będący zabytkiem z listy UNESCO ma też bardzo ciekawą i długą historię – za Wikipedią: „Pierwszy kościół drewniany został zbudowany około 1400 roku (wspomina o nim Jan Długosz). Spłonął pod koniec XV w. Obecnie istniejąca świątynia została wybudowana około 1500 roku. Nie wiadomo, kiedy dokładnie odbyło się jej poświęcenie i konsekracja. W ciągu następnych stuleci przeprowadzono szereg konserwacji mających na celu zachowanie tego obiektu w jak najlepszym stanie. W 1908 poważnie zniekształcono świątynię m.in. poprzez zmianę pokrycia dachów (gont zastąpiono blachą miedzianą), szalunek gontowy ścian zastąpiono deskowaniem, a zaskrzynienia w nawie podparto arkadami filarowymi, a od 1990 roku podjęto zabiegi renowacyjne mające przywrócić jej pierwotny wygląd.

Od 2010 do 2012 były prowadzone prace renowacyjne we wnętrzu kościoła (m.in. wymiana posadzki), mające na celu likwidację szkód spowodowanych powodzią w 2010 roku.

Kościół św. Michała Archanioła w Binarowej
Kościół św. Michała Archanioła w Binarowej

Kolejnym pięknym zabytkiem z Listy światowego dziedzictwa UNESCO jest Cerkiew św. Paraskewy w Kwiatoniu – krótki cytat z opisu w Wikipedii: „Cerkiew została wybudowana w drugiej połowie XVII wieku. Za datę budowy często podawany jest rok 1700. Wieża została dostawiona w 1743 roku. Datę tę odszukano na jednej z belek konstrukcji. Może odnosić się ona jednak jedynie do remontu starszej wieży. Jest to najstarsza pewnie datowana wieża cerkwi łemkowskiej. Po akcji „Wisła” w 1947 roku świątynia zaczęła być użytkowana jako kościół rzymskokatolicki, należący do parafii w Uściu Gorlickim. Obecnie w współużytkowaniu Rzymskich Katolików i Grekokatolików

Cerkiew była wielokrotnie odnawiana. Remonty korpusu przeprowadzono w latach 1811, 1904, 1967 oraz w latach 90. XX wieku, zaś remonty wieży – w latach 1863, 1911, 1928, 1967 oraz w latach 90. XX wieku. W 2011 r. wykonano czyszczenie pokrycia gontowego całej cerkwi.

 Cerkiew św. Paraskewy w Kwiatoniu
Cerkiew św. Paraskewy w Kwiatoniu

Cerkiew Opieki Matki Bożej w Hańczowej to kolejny drewniany zabytek o ciekawej historii: „Cerkiew w Hańczowej istniała już w XVII w. Niektóre źródła podają, że jej prezbiterium powstało w 1644. Obecny obiekt został wzniesiony w I połowie XIX stulecia na miejscu pierwotnej świątyni. Być może sama wieża jest starsza i pochodzi z XVIII w.[3] Obiekt gruntownie odnawiany w 1871 oraz w latach 1960–1968. Ostatnie rozległe prace konserwatorskie i remontowe zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz prowadzone były w latach 1989–2012.

Do przeprowadzenia w 1947 Akcji „Wisła” była to cerkiew greckokatolicka, następnie w latach 1947–1958 służyła wiernym obrządku łacińskiego. Mimo tego postępowała jej dewastacja i w 1956 została podjęta decyzja o jej rozbiórce i wywiezieniu wyposażenia do składnicy ikon w Łańcucie. Cerkiew uratował powrót kilku rodzin wysiedlonych w 1947, których członkowie własnymi siłami wyremontowali ją, oraz powołanie w Hańczowej parafii prawosławnej. Mieszkańcy Hańczowej odnowili cerkiew w jedyny możliwy dla nich sposób, wymieniając przegniłe drewno i zabezpieczając dach. Polichromie zostały odrestaurowane dopiero po 1989. W 1958 cerkiew zaczęła na nowo pełnić funkcje liturgiczne. Jest to jedna z lepiej odrestaurowanych w Polsce cerkwi typu łemkowskiego.„.

Cerkiew Opieki Matki Bożej w Hańczowej
Cerkiew Opieki Matki Bożej w Hańczowej

Cerkiew św. Michała Archanioła w Mochnaczce to przykład typowych zmian historycznych dla tych okolic: „Cerkiew powstała w XVIII w. Przekształcona poważnie w 1846, wybudowano wtedy nowe prezbiterium, dotychczasowe włączając do powiększonej nawy i przykrywając oba człony wspólnym dachem. Odnawiana w latach 1923, 1929 i 1960-1964.

Cerkiew łemkowska, typ północno-zachodni, wariant młodszy z poważnymi przekształceniami. orientowana, drewniana, konstrukcji zrębowej, pierwotnie trójdzielna. Obecnie składa się z wydłużonego nowegoprezbiterium zamkniętego trójbocznie, nieco szerszego dawnego prezbiterium, jeszcze szerszej nawy i wydłużonego, prostokątnego babińca. Wschodnia część nowego prezbiterium pełni funkcję zakrystii.

Po wysiedleniu Łemków w ramach akcji Wisła, od 1947 r. cerkiew użytkowana jako kościół rzymskokatolicki pw. Matki Bożej Częstochowskiej, od 1951 r. parafialny.

Cerkiew św. Michała Archanioła w Mochnaczce
Cerkiew św. Michała Archanioła w Mochnaczce

Dla pełniejszego obrazu oraz dla zachęcenia do odwiedzin tych pięknych miejsc poniżej także kilka filmów.

Cerkiew Opieki Matki Bożej w Bielance

Cerkiew Opieki Matki Bożej w Hańczowej

Cerkiew św. Paraskewy w Kwiatoniu